سينمای دنيا

بازیگر ماه

بنیسیو دل‌تورو

نویسنده: یحیی نطنزی
موقعیتش در هالیوود آدم را یاد وضعیت آدم‌های زادگاهش می‌اندازد. پورتوریكو از حدود صد سال پیش تحت حاكمیت آمریكا اداره می‌شود وشهروندانش پاسپورت آمریكایی دارند...
موقعیتش در هالیوود آدم را یاد وضعیت آدم‌های زادگاهش می‌اندازد. پورتوریكو از حدود صد سال پیش تحت حاكمیت آمریكا اداره می‌شود وشهروندانش پاسپورت آمریكایی دارند. اما دولت آمریكا عملا پورتوریكو را از خودش نمی‌داند و حتی به شهروندانش حق رأی نمی‌دهد. آنها هنوز خودی نشده‌اند و آدم‌هایی حاشیه‌نشین به حساب می‌آیند. نسبت بنیسیو دل‌تورو با هالیوود هم دست‌كمی از این وضعیت ندارد. كارش را در سینمای آمریكا شروع كرده و بازیگری را در كلاس‌های استلا آدلر یاد گرفته. در نقش‌های مكمل زیادی پادویی كرده و سال‌ها طول كشیده تا شانس با مظنونین همیشگی درِ خانه‌اش را بزند و اسمش را سر زبان‌ها بیندازد. اما در تمام آن سال‌ها دل‌تورو را نمی‌توانستیم بازیگری آمریكایی به حساب بیاوریم. هنوز هم نمی‌توانیم. عكس جوانی‌اش را كه در گوگل ببینید به صورتی استخوانی‌ و ظاهری یُغور برمی‌خورید كه آدم را یاد بوكسورهای ازریخت‌افتاده می‌اندازد. موهای فرخورده و پریشانش هم باعث شده با جوان‌های مبادی آداب هم‌سن و سالش زمین تا آسمان تفاوت داشته باشد. این تفاوتی است كه دل‌تورو هنوز هم حفظ كرده و خودش را به شمایلی در خدمت صنعت سینما تبدیل نكرده. سال‌هاست دیگر آن‌قدر لاغر نیست كه مثل دوران جوانی «بِنی‌لاغره» صدایش بزنند. تصویر این سال‌هایش بیشتر مردی چهارشانه است با ته‌ریش، كه متخصص حرف زدن در سكوت است. با چشم‌هایی كه فقط دو منفذ باریك‌اند و او را مرموز و سرسخت نشان می‌دهند. اغلب مثل گرگی خسته گام‌های آرام اما دقیقی برمی‌دارد و حواسش به همه‌چیز هست. درست شبیه آلخاندرو در سیكاریو. یا حتی شبیه چه‌گوارا در چه. وقتی مثل 21 گرم پای استیصال هم وسط باشد خوب بلد است چهره‌اش را مچاله كند و دیالوگ‌هایش را جوری بگوید كه انگار ناله‌هایی از ته دل هستند. نقش‌های درخشانش اغلب خشمی فروخورده دارند كه انگار از درون می‌جوشد و ذره‌ذره بالا می‌آید...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code