سينماي مستند

به هم آمیختن تئاتر و فیلم

نویسنده:
در شعر مشهور «همه‌ی جهان صحنه‌ی نمایش است» از نمایشنامه‌ی هرطور میل شماست شکسپیر، مشارکت‌کنندگان «صرفاً بازیگرانی» تعریف می‌شوند که موضوعِ روزمرگی‌های زننده‌ی مراحل ناگزیر عمر آدمی هستند...
در شعر مشهور «همه‌ی جهان صحنه‌ی نمایش است» از نمایشنامه‌ی هرطور میل شماست شکسپیر، مشارکت‌کنندگان «صرفاً بازیگرانی» تعریف می‌شوند که موضوعِ روزمرگی‌های زننده‌ی مراحل ناگزیر عمر آدمی هستند. اما این استعاره (که از زبان کاراکتری به نام ژاک بیان می‌شود) خیلی نمی‌پاید، دست‌کم به این دلیل که «بازیگران» هرگز صرفاً چنین نیستند، چون آنها به مقتضای حرفه‌شان مجهز به این توانایی هستند که آگاهانه نقش بازی ‌کنند، در جلد این نقش فرو بروند. روی صحنه یا بیرون آن، جلوی دوربین یا پشت آن، در بازیگری قدرتی هست.
در فیلم شکار ارواح رائض اَنضونی زندانیان سابق بازداشتگاه الموسکوبیه‌ی بیت‌المقدس دور هم جمع می‌شوند، دکوری می‌زنند و با اجرای صحنه‌هایی از پیش نوشته‌شده، تجربه‌هایشان را در زمینه‌ی شکنجه، تحقیر و انزوا دراماتیزه می‌کنند. دوربین روی دست با رویکرد مشاهده‌گرانه این صحنه‌های بازی‌شده را ضبط می‌کند، همین‌طور کنش‌ و واکنش‌های میان این مردان را (گاهی سکانس‌هایی از انیمیشن به سبک خطوط هاشورخورده و نور استیلیزه، این تداوم سبکی را به هم می‌زنند، اما اینها بیشتر به جلوه‌هایی از تجربه‌ی سوبژکتیو می‌مانند تا مرز‌های بین دراما و مستند به شیوه‌ی فیلم مستند عمل کشتن). انضونی، یک فیلمساز فلسطینی که خود شرایط زندان را تجربه کرده است، در عمل، هم کارگردان نمایش فوق است و هم کارگردان فیلمی که از آن گرفته می‌شود؛ و در مقام اخیر، اولی را زیر ذره‌بین می‌گذارد. او می‌گوید: «من رئیس همه‌ی زندانم...
اریك هاینس  | فیلم کامنت،شماره‌ی سپتامبر، اکتبر ۲۰۱۷
ترجمه‌ی رحیم نعمانی



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code