سينمای ايران

خانه‌ای در خیابان چهل‌ویكم

نویسنده: علی سیف‌الهی
قبل از جشنواره‌ی فیلم فجر سال گذشته، همه‌ی خبرها و حرف و حدیث‌ها درباره‌ی خانه‌ای در خیابان چهل‌ویکم به اسم اصغر فرهادی ختم می‌شد...
قبل از جشنواره‌ی فیلم فجر سال گذشته، همه‌ی خبرها و حرف و حدیث‌ها درباره‌ی خانه‌ای در خیابان چهل‌ویکم به اسم اصغر فرهادی ختم می‌شد. می‌نوشتند «مهناز افشار و علی مصفا در اولین فیلم دستیار فرهادی». می‌گفتند «دستیار فرهادی فیلمی ساخته شبیه فیلم‌های فرهادی». همه کنجکاو شده بودند این چه‌کسی است که توانسته مصفا و افشار را برای بازی در اولین فیلمش راضی کند. کسی اسمی از حمیدرضا قربانی نمی‌آورد و سایه‌ی فرهادی بر همه‌چیز سنگینی می‌کرد. وقتی فیلم در جشنواره اکران شد، فرهادی هم برای تماشایش به برج میلاد رفت و بعد از آن گفت: «‌خانه‌ای در خیابان چهل‌ویکم فیلمی خوب، شریف، ساده و بدون تکلف بود و آن را دوست داشتم. کارگردان این فیلم آینده‌ی کاری خیلی خوبی می‌تواند داشته باشد، چون فیلمش فراتر از یک فیلم اول بود». جمله‌ی آخر این گفته‌های فرهادی نظر اکثر مخاطبان و منتقدان هم بود. شاهد مثالش هم نظر دبورا یانگ، منتقد هالیوود ریپورتر که فیلم قربانی را «فیلمی بالاتر از یک درام معمولی» توصیف کرد. موقعیتی كه شخصیت‌های فیلم در آن گرفتارند و کارگردانی قربانی به عنوان دستیار فرهادی و بازی‌های بازیگران اسم‌ورسم‌داری مثل مصفا و افشار، خانه‌ای در خیابان چهل‌و‌یکم را به فیلمی قابل بحث و فراتر از یک فیلم اول تبدیل کرده که می‌توان درباره‌ی وجوه مختلف آن، از پرداختن به موضوع قصاص و ایده‌ی اصلی فیلمنامه تا اجرای کارگردان و بازیگران و البته مؤلفه‌های مشترک فیلم قربانی با آثار فرهادی بحث کرد. در پرونده‌ی فیلم ماه این شماره سعی کرده‌ایم در قالب نقد و همین‌طور گفت‌وگویی بین دستیار فرهادی در ساخته‌های قبلی‌اش مثل درباره‌ی الی... و جدایی نادر از سیمین و دستیار او در فروشنده سراغ این موضوعات برویم....



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code