سينمای ايران

هجوم

نویسنده: علی سیف‌الهی
بابك كریمی اسمش را گذاشته بود «شعبده‌بازی»؛ اسم كاری كه شهرام مكری در فیلم‌هایش می‌كند. اسم شكل دایره‌وار ماهی و گربه و فیلم‌های قبلی مكری با تك‌برداشت‌های بلندشان كه به نقاشی‌های موریس اشر شبیه می‌شوند. ...
بابك كریمی اسمش را گذاشته بود «شعبده‌بازی»؛ اسم كاری كه شهرام مكری در فیلم‌هایش می‌كند. اسم شكل دایره‌وار ماهی و گربه و فیلم‌های قبلی مكری با تك‌برداشت‌های بلندشان كه به نقاشی‌های موریس اشر شبیه می‌شوند. مكری این شعبده‌بازی را در هجوم هم ادامه داده است. هجوم هم با محاسباتی ریاضی‌وار و چیده‌شده، قصه‌ی بازسازی یك قتل را در یك هزارتوی دایره‌ای روایت می‌كند. مكری این‌بار خرده‌داستان‌های ماهی و گربه را به داستانی واحد تبدیل كرده است و سعی می‌كند با فرم دایره‌ای فیلمش گره معمای این قتل را باز كند. انتخابی كه روایت آن را پرلایه‌تر و پیچیده‌تر و اجرایش را در فیلمبرداری، طراحی‌صحنه، بازیگری، صدا، موسیقی و... برای خودش پرچالش‌تر و سخت‌تر كرده است. انتخابی رادیكال‌تر و تجربی‌تر از تجربه‌های قبلی. این پیچ‌و‌خم‌های بی‌پایان كاری می‌كند كه مخاطب برای درك كامل آن به تماشای دوباره و چندباره‌ی فیلم نیاز داشته باشد. مجموعه‌ی این اتفاقات باعث شده هجوم در نگاه دسته‌ای از طرفدارانش، كامل‌ترین و جسورانه‌ترین تجربه‌ی شهرام مكری باشد و در نگاه‌ دسته‌ای دیگر، تكرار بی‌دستاورد تجربه‌های گذشته. این پرونده نگاهی است به همین نقاط قوت و ضعف هجوم و رمزگشایی از پیچیدگی‌های جدیدترین فیلم شهرام مكری...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code