نوستالژی

هُنری که زندگی را پیش‌بینی کرد

نویسنده:
غیرممکن بود که هنرپیشه‌ای در هالیوود، استعداد ناب پَدی چایفسکی را تحسین نکند. هرکس حتی اگر اندكی با هنر بازیگری آشنا باشد به‌خوبی می‌داند مواجهه با دیالوگ‌های اعجاب‌برانگیز چه موهبت فوق‌العاده‌ای است....
غیرممکن بود که هنرپیشه‌ای در هالیوود، استعداد ناب پَدی چایفسکی را تحسین نکند. هرکس حتی اگر اندكی با هنر بازیگری آشنا باشد به‌خوبی می‌داند مواجهه با دیالوگ‌های اعجاب‌برانگیز چه موهبت فوق‌العاده‌ای است. غالبا اگر فیلمنامه‌ای تنها چند خط خوب هم برای شما کنار گذاشته باشد تا بتوانید شخصیتتان را از غبار بی‌اعتنایی و پیش‌پا‌افتادگی خارج کنید، احساس خوش‌شانسی می‌کنید. خیلی کم پیش می‌آید فیلمنامه‌ای بر‌دارید و شروع به خواندنش ‌کنید که تمام صفحات آن خیره‌کننده باشند. اما این اتفاق برای من افتاد و آن زمانی‌ بود که شروع به خواندن فیلمنامه‌ای کردم که پدی شخصا برایم فرستاده بود؛ فیلمنامه‌ای به نام شبکه.
کلمات همیشه نقطه‌ی شروع شما هستند. اگر متن درست نوشته شده باشد، واقعا این شانس را دارید تا چیزی را روی صحنه یا پرده فوق‌العاده در‌آورید. پدی نویسنده‌ای‌ است که همواره این شانس را به هنرپیشه‌ها داده. او در مارتی (1955) زیبایی قابل تحسینی از زندگی‌ مردم معمولی ارائه داده بود که برای آن یک جایزه‌ی اسکار هم برد. در بیمارستان (1971) که برای آن اسکار دیگری برد، این چشم‌انداز را به ما داده بود که کمدی‌ای ساخته و پرداخته‌، چقدر می‌تواند سیاه باشد. در شبکه، همه‌چیز در ازدحامِ جذابِ تعلیق، کمدی، درام و جدالِ زندگی‌های معمولی و نه‌چندان‌معمولی جمع ‌شد؛ ترکیبی که از صافیِ تفسیر اجتماعی خود چایفسکی درباره‌ی ماهیت پلیدِ برنامه‌سازی‌مان گذشت....
ترجمه‌ی اردوان شكوهی



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code