سرمقاله

یک فیلم خوب ببینید

نویسنده: محمد شكیبا‌نیا
21 شهریورماه مقارن با روز ملی سینما نوزدهمین جشن خانه‌ی سینما برگزار شد. حتما و بلاشک تمام سعی اهالی پرتلاش خانه‌ی سینما این بود...
21 شهریورماه مقارن با روز ملی سینما نوزدهمین جشن خانه‌ی سینما برگزار شد. حتما و بلاشک تمام سعی اهالی پرتلاش خانه‌ی سینما این بود که این رویداد چه در بخش انتخاب و داوری و چه در روز جشن درست و به‌قاعده پیش برود. حتما اغلب آنها که در مراسم بوده‌اند یا آنها که از این و آن چیزهایی درباره‌‌اش شنیده‌اند هم‌عقیده‌اند که بی‌نظمی و هرج و مرج در اجرای مراسم و اعطای جوایز اگر نگوییم بی‌نظیر لااقل کم نظیر بود. فقط بخت خوب اینجاست که هیچ‌وقت بی‌برنامگی نتوانسته به طور کامل مزه‌ی یک جشن سینمایی را که چهره‌های مشهور و آشنا در آن کم نیستند و نشستگان به هر بهانه‌ای دست می‌کوبند و سوت می‌زنند، از بین ببرد. خاصه مجری‌ای هم باشد که در این شور بدمد، مردم را سرخوش نگه دارد و حواسشان را از ناخوشی بگرداند. این است که من می‌اندیشم با همه‌ی ناخوشی‌هایی که در آن جشن پیش آمد به آنها که بودند و خود را به امواج نصفه و نیمه‌ی شورانگیز جشن سپرده بودند شاید خیلی هم بد نگذشت. به‌خصوص حتما آنهایی که تندیس جشن را به خانه بردند آن‌همه بی‌نظمی در خاطرشان ردی نگذاشته است. پس، از این قضیه‌ی اجرای مراسم بگذریم.
حتما خوانندگان با من موافق‌اند که مهم‌ترین رکن هر رقابتی قاعده و قانون آن است و عدل و انصاف داوران آن. امسال برای این‌که خطا به حداقل برسد و آنها که رأی اکثریت اعضای صنوف خانه‌ی سینما را دارند صاحب جایزه شوند، شیوه‌ی آکادمی بالاخره اجرا شد و تعداد قابل ملاحظه‌ای از برگزیدگان هر صنف به عنوان عضو این آکادمی صاحب رأی و نظر شدند. این‌طوری شد که نتایج، حاصل شمارش بیش از چهارصد رأی بود و مهم‌ترین نکته‌ی این نتایج هم این است که این نظر غالب اعضای خانه‌ی سینماست، یک نهاد حرفه‌ا‌ی و صنفی. آنها نماینده‌ی هیچ‌کجا جز صنوف خانه‌ی سینما نیستند. آنها نه نماینده‌ی مردم‌اند و نه حتی نماینده‌ی هم‌نسل‌های خود. حتی نماینده‌ی طبقه‌ی تحصیل‌کرده و روشنفکر هم نیستند. به خاطر همین است که ممکن است نتیجه‌ی داوری با این انبوه رأی داوران با آنچه مثلا در فجر یا سینماحقیقت اتفاق می‌افتد یا افتاد، تفاوت کند. بنابراین فیلم پرافتخار فروشنده جوایز اصلی را به همراه چند جایزه‌ی دیگر برد و جوایز قابل اعتنایی به فیلم نجیب رگ خواب رسید و این‌که هیچ جایزه‌ای نصیب ماجرای نیمروز نشد. و نیز این‌همه برای این است که اهالی خانه‌ی سینما کاری با نظر مخاطبان یا منتقدان ندارند. هیچ‌وقت انتخاب‌های جشن خانه‌ی سینما با همه‌ی جشن‌ها و جشنواره‌های دیگر و حتی با نگاه مخاطبان لزوما همسان نبوده است. مسئله این است که نتیجه‌ی خوب نتیجه‌ای نیست که «همه» آن را تأیید می‌کنند بلکه نتیجه‌ی خوب آن است که گروهی در بین هم‌صنف‌های خود برگزیده شوند. اتفاقی که با شکل‌گیری آکادمی و رخ دادن واقعی‌ترِ خرد جمعی با دقت بیشتری انجام می‌شود.
حال یکی نوشته رأی نیاوردن فیلم ضدتروریستی ماجرای نیمروز نتیجه‌ی ترور این فیلم به دست اعضای خانه‌ی سینماست. به نظر شما خواننده‌ی عزیز اصلا لازم است برای این قیاسِ از پیش باطل وقت بگذاریم و محاجه کنیم؟ به‌جای آن اهالی سینما همیشه پیشنهاد می‌کنند یک فیلم خوب ببینید! مفیدتر است.

سردبیر 24monthly@gmail.com



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code